مهر خاوري

 

اي مهر خاوري تو برآ بر كنار دل

كاندر غمت ز دست بشد روزگار دل

 

دلبر كه بود مايه آرامش دلم

بيچاره جان كه هيچ نديد از قرار دل

 

او روي خويش تافته بهر سپند جان

جان هم ز شوق لب بگشايد ز كار دل

 

ليلا به كار خويش وجنون از پي ام دوان

مجنون بشد، هرآنكه شود پرده دار دل

 

جانا چه پرده بود كه روحم از آن سرا

آواي خوش نوا بشنيد از سه تار دل

 

زاهد به حفظ ظاهر و مكار در نهان

لطف خدا ببين چه كند با مهار دل

 

بر خامه قلم نگرم جلوه اي ز يار

فصل خزان گذشت و بشد نوبهار دل