یار منی هنوز

یار منی هنوز

  

گوید مرا که عشق: "تو یار منی هنوز

من بلبلم به باغ تو خار منی هنوز"

 

از این دو دیده باز رَوَد سیل ماتمی

ای سرو جوکنار! کنار منی هنوز

 

سر در سرِ کمند به عشقت نهاده من

یعنی شکارگیر و شکار منی هنوز

 

از دل چه گویمت؟ که به دل خوشتر آیدت

در این سیه بهار، بهار منی هنوز

 

خال سیه، به روی تو دانی که چیست آن؟

باشد نشانه‌ای که نگار منی هنوز

 

در کنج عافیت، ندهد جرعه‌ای ز مَی

آن یار پرجفا که خُمار منی هنوز!؟

 

ایرج نبوده‌ام که ز کینم برآوری

خنجر تو از نیام، تو یار منی هنوز

 

جامه‌دران رسید، گُل از بهرِ داد ما

ای من فدای گُل، تو دچار منی هنوز؟!

 

باز آمدم ز خود که پذیرای من شوی

من جلوه‌ام ز نور، تو نار منی هنوز

 

میرزا جلوه گیلانی (فربود شکوهی)

17/10/1392 - تهران

 

 

این غزل را به یاد برادرم دکتر فرنود شکوهی (دانشیار دانشگاه اورمیه)‌ سرودم که در روز 19 دی ماه 1389 به خاطر افتادن هواپیما در اورمیه به سوی دادار پاک پرکشید. رُوانش شاد باد.

حالم خوش نیست!

 

 

رخ زیبا

رخ زیبا

دوش می گفت مرا : "من رخ زیبای توام

بهتر از من نبُوَد کس که دلارای توام"

بس که سودای تو پختم به خیالم هر دم

دل نمی‌گیردم آرام ز سودای توام

هر کسی راست نظر سوی مَهی دَم به دَمی

من چنانم که چنین محو تماشای توام

نفسی باد صبا بر سر کویش بگذر

دل ز کف داده و من غرق تمنای توام

این شب چله مرا گر به سرانجام رسد

شب و روزم بشود خواب ز رویای توام

خویش دریاب و نگر عمر کنون در گذرست

جرعه ای درکَش از این جام که مینای توام

بی خود از خویش شدم تا که قبولم کردی

آری، آری، بنما جلوه چو جویای توام

 

میرزا جلوه گیلانی (فربود شکوهی)

چاپ شده در روزنامه اطلاعات 1389 ، شماره 11287

 

 

 

نرگس شهلا

نرگس شهلا

 

من خراب نگه نرگس شهلای توام       

من اسیر سر زلفین چلیپای توام

 

جان فدای دهنت باد که شیرین سخنی   

من نیوشان ز لب لعل شکرخای توام

 

چشم آلوده نظر سوی تو کی باشد باز؟  

من چو بستم نگهم محو تماشای توام

 

گرچه در خاطرت اندیشه ما ره نَبَرد    

من شوم سر که درافگنده آن پای توام

 

آدمی دزد ز زر دزد بسی بیش بُوَد      

راه تقلید رها کرده که دانای توام

 

بی‌خود از عشق تو بودم که به دل گفتی دوش:          

"شعله برکش به دلت بو که دلارای توام

 

جلوه! تا چند خروشی ز فراقم هر دَم    

لب فروبسته همان گوی که گویای توام"

 

میرزا جلوه گیلانی (فربود شکوهی)

چاپ شده در "سیمای گیلان"، شماره 75،  بِهمن ماه سال 1389