نرگس شهلا

 

من خراب نگه نرگس شهلای توام       

من اسیر سر زلفین چلیپای توام

 

جان فدای دهنت باد که شیرین سخنی   

من نیوشان ز لب لعل شکرخای توام

 

چشم آلوده نظر سوی تو کی باشد باز؟  

من چو بستم نگهم محو تماشای توام

 

گرچه در خاطرت اندیشه ما ره نَبَرد    

من شوم سر که درافگنده آن پای توام

 

آدمی دزد ز زر دزد بسی بیش بُوَد      

راه تقلید رها کرده که دانای توام

 

بی‌خود از عشق تو بودم که به دل گفتی دوش:          

"شعله برکش به دلت بو که دلارای توام

 

جلوه! تا چند خروشی ز فراقم هر دَم    

لب فروبسته همان گوی که گویای توام"

 

میرزا جلوه گیلانی (فربود شکوهی)

چاپ شده در "سیمای گیلان"، شماره 75،  بِهمن ماه سال 1389