گلبن عشق

 

عشقم اگر دهد ثمر ، دست زنم در آن كمر

يا بردم به تيغ سر ،‌يا كشمش دمي به بر

 

باد صبا دمي به وز ،‌ از سر كوي او كه من

جان بدهم به رايگان هر كه دهد از او خبر

 

مست مي شبانه ام در ره دوست داده ام

ديده عقل خود ز كف تا كنمش دمي نظر

 

عطر نسيم زلف او آيدم از صبا ، ببين

در پي وصل او كنم ،‌ هر ره و كوي را گذر

 

دل چو بشد ز كف مرا چشم ندارم از پي اش

من به كجا همي روم تا كه بيابمش اثر ؟

 

سر ز خجالت افكنم ، موي پريش مي كنم

آن شه خوب خسروان تا كه درآيدم ز در

 

دوش شنيدم اين سخن :‌ ” در دل دوستان من

جاي گزين به هر رهي ، تا بنمايمت نظر “

 

فصل بهار چون شود جلوه به بوستان دهد

گلبن عشق بر زند باز شكوفه اي به سر