مهرآیین

به مِهر آیین کنم تازه سرودِ جاودانی را   

ز دل بیرون کنم کین را، برآرم شادمانی را


ز مِهرت سر به دارم من، هزاران بار سَر دادم

سرودِ مهرگان از دل، ز نو سازم جهانی را

به دربارِ شَهی چون او، نواز ای باربَد! چنگی   

بر این گیسوپریشان زَن، تو چنگِ کامرانی را


به خود هر دَم ز نو گویم: "چه سان دارم زبانم را؟"   

زبان گوید مرا هر دَم: "مگو رازِ نهانی را"


مرا چشمی‌ست در کارش، ولی دل گویدم: "جانا   

به دیده کی توان دیدن؟ تو آن محبوبِ جانی را"


بُوَد هر دَم ز نو دردی، ز نو دردی مرا هر دَم   

به پیری می‌رسد رهرو، چنین گویم چنانی را


مرا پیر مغان باشد، چراغ پر فروغ و فرّ

بدان درگه سپارم دل، فروزد آسمانی را


بَرَم ره سوی مَیْ‌خانه به پیشِ پیرِ فرزانه   

چه خوش گوید: "سر اندازم، همه نام و نشانی را"


بیا ساقی! مرا اکنون بریز آن دُردِ جان‌افزا   

که تا این جلوه برگیرد ز سر کامِ جوانی را


فربود شکوهی (میرزا جلوة گیلانی)


چاپ شده در روزنامه شرق، شماره 1701، رویة : 5