"جلوه شوق" - گزیده دیوان غزلیات جلوه

غزل هفتاد و پنجم

jelveh — Fri, 04 Jul 2008 10:56:18 GMT

شوخ شیرین کار

ای شوخ شیرین کار من، یک دم بیا اندر برم

این خرقه تزویر را، یک باره از تن بر درم

ای رند عالم سوز من ، شور دگر در من فکن

تدبیر کار مُلک بین ، او دیگر و من دیگرم

بر این بنفشه نیز هم، روزی گذر کن چون صبا

بیداد زلفت هر زمان، آید، قرار از کف برم

در کاسه زر گر مرا ، آب طربناکی بُوَد

یک جرعه بر خاک افکنم ، شوری به دل می‌آورم

در گردش ساغر نگر ، ساقی تعلل تا به کی؟

دورش به کامم گر فُتد ، آید تسلسل در سرم

نی بر لب شیرین او ، شکّر فشانی می‌کند

لب را نهادم بر لبش ، کز شهد هم شیرین ترم

از نکهت او جامه‌ای، چون گل قبا بر تن کُنم

ای مرغ خوش خوان شُکر کن، در نوبهاری دیگرم

او چون سلیمان زمان ، بر ذره‌ای خوش بنگرد

ای شه نظر بر من فکن، از مور بینی کمترم

از نرگس مستانه‌اش ، باید کشید آن نازها

آن جعد و کاکل گر مرا، باید ، ز خود هم بگذرم

من در عدم ره می زنم ، تا خویشتن پیدا کنم

در جام جم دیدم دمی ، آن پیر باشد رهبرم

ای جلوه در دیدار او ، یک دم بشو در کار او

باشد که نتوان داشتن ، این لحظه را در باورم

جلوه - فربود شکوهی

کدام جمله را می پسندید و به دلتان نشست؟

سپاس فراوان

jelveh — Sat, 28 Jun 2008 22:24:18 GMT

هنوز از نوشتن بخش پیشین چند روزی نگذشته بود که روز شنبه ساعت ۱۹:۳۲ عزیزی زنگ زد و گفت که کنسرت استاد شجریان می روید؟! او نگذاشت که پاسخی دهم و گفت: خودروی یکی از دوستان حین رفتن به کنسرت استاد خراب شده است و نمی تواند بدانجا برود!

هنوز هم نمی دانم که چطور خود را در ساعت ۲۰:۰۰ به سالن وزارت کشور رساندم و چشم بر هم زدنی خود را در برابر گروه نوازندگان و خود استاد دیدم. صوت دلنشین ایشان با هم آوایی گروه شهناز و سروده های استادانی چون سعدی و حافظ و مولانا مرا برد . به آن جا برد که باید می برد. زیرا خمار صد شبه ای داشتم که در پی شرابخانه می گشتم و از جام شراب ایشان جرعه ها نوشیدم از جام روان افزای دوست نیز هم. جرعه ای که هنوز مستم.

سپاس فراوان می گزارم او را

که صدایم را شنید و خواسته ام را پاسخ گفت

و باز او را از دل می ستایم

و باز...

بی سبب نبود که بیت زیر در گوشم چنین نجوا می کرد:

ای شوخ شیرین کار من یک دم بیا اندر برم

این خرقه تزویر را یک باره از تن بر درم

وه که چه شیرین است رسیدن ناباورانه به خواسته ای که دوستش می داری!

شما نیز چنین تجربه ای داشته اید؟

افسوس

jelveh — Sun, 22 Jun 2008 21:45:18 GMT

باز هم افسوس همیشگی برایم تکرار شد. خیلی دوست داشتم به کنسرت استاد شجریان بروم. اما باز هم بخت یارم نشد.

چند روزی است که این بیت مرا رها نمی کند و همه جا در گوشم چنین نجوا می کند:

ای شوخ شیرین کار من یک دم بیا اندر برم

این خرقه تزویر را یک باره از تن بر درم

...

غزل هفتاد و چهارم

jelveh — Fri, 06 Jun 2008 16:36:18 GMT

کرشمه ریز کن

خیز و کرشمه ریز کن، ای بت مه نگار من

مطرب خوش نوا بزن، نغمه تو با سه تار من

لطف کن ای صنم بده، جام شراب یک منی

مست و خراب می‌کنی، این دل پر شرار من

ای که نهی ز حسن خود، دام به رهگذار دل

رام شدم دگر منه، دام به رهگذار من

حجره کوچک دلم، خیل دکان عاشقان

چوب حراج می زنی جمله به کسب و کار من

چشم به هر طرف کنم تا که رقیب گم کند

چون برود به کار خود، یار شوی تو یار من

باز مرا مگو برو، از سر کویم ای صنم

این همه لطف می‌کنی، چیست به اختیار من؟

خمر خمار در سرم، دولت عشق در نظر

من ز چه رو کنم ترا، ترک من ای نگارمن!

گر چکدم ز دیده ام ، ژاله چو بحر واژگون

عمر چو برق آسمان گشت به روزگار من

شمع زبان دراز خود قصه به کوتهی کشد

جمله خمُش ببین، مگو ، ای همه راز دار من

چند به دل فرو خورم، این سخن نگفته را

سنگ شد این دلم مکن، سنگدلی به کار من

ای که شکنج گیسویت، شور به عاشقان دهد

باد میفکن اندر آن، دور مزن، قرار من

جلوه چو شه به گوشه رو ، چار غلام در پی ات

امن و شراب بی غش و دلبر و می کنار من

فربود شکوهی ( جلوه)

حال چه احساسی دارید؟

کدام جمله بیشتر به دلتان نشست؟

غزل هفتاد و سوم

jelveh — Wed, 14 May 2008 18:01:18 GMT

زبان بی زبانی

چه خرابم امشب ای دل، ز خمار دیدگانی

که بسوخت جان ما هم ز فروغ جاودانی

بگشای دست مهرت که به خواب در نبینم

که تو تشنه‌ای رسانی بَرِ آب زندگانی

من بی خبر فتادم به کویر حیرت این سان

مگرم تو باز خوانی به درای کاروانی

اگرم که برگشایی تو ز چهره، چین زلفت

به دهان تنگ زیبد ، گُل بوسه بر نشانی

بخورم ز دست ساقی ز شراب ارغوانی

که به کوی می فروشان نخورند می نهانی

به بهار نغمه خواند سر شاخِ گُل ، چو بلبل

تو به بزم ما قدم نِه ، تو بخوان به شادمانی

به ترنم بهاران تو نگر به کوهساران

ز صدای جویباران چه خوش است زندگانی

برو ای فقیه رَستم ز تو کار در نبستم

چو خبر ندارم از خود ، تو مرا ز خود برانی!؟

به رهم میکفن این دَم که به دام در نیافتم

که چو گرگ دیده بالان ، تو هنوز می ندانی!؟

همه خوش دلم به این که به نوای مرغ یا حق

تو شبی به جلوه آیی به رخم به مهربانی

سخنی به بامدادان ، بَرِ دوست باز گفتن

چه لطیف باشد ای جان ، به زبان بی زبانی

جلوه - فربود شکوهی

بسیار دوست دارم ای جان که نظرتان را بدانم. هر آینه نه با زبان بی زبانی ام؟

غزل هفتاد و دوم

jelveh — Mon, 05 May 2008 14:55:18 GMT

خواجه نگهدار مرا

خواجه شیرین سخنم ، گفت به تکرار مرا

گوش مده، چشم منه، بند ز گفتار ، مرا

رو سیه‌ام ، رو سیه‌ام ، خواجه ز خود بی خبرم

توبه کنم ، توبه کنم ،‌ راه ده این بار مرا

آمده بودم که نهم ، سر به رهت خواجه من

چشم سیه ، روی چو مه ، کرد گرفتار مرا

رهزن اهل هنرم ،‌ بُرد به تاراج دلم

نیست مرا دین و دلی ، خواجه نگهدار مرا

ساقی خوش چهره ما ، خیز تو در مجلس ما

دست من و طُره تو ، گردش پرگار مرا

هیچ مخوان ، هیچ مگو ، کار دگر هیچ مکن

ای به فدایت دل و جان، بیش میازار مرا

جلوه کند چون رخ او ، کیست شود هم سر او؟

کیش شدم ، مات شدم ، بُرد دو صد بار مرا

من همه اویم چو کنون ، رخ بنمایم به جنون

هیچ نخواهم پس از این، عالم اسرار مرا

جلوه (فربود شکوهی)

دوست دارم که احساستان را درباره این غزل بدانم؟

غزل هفتاد و یکم

jelveh — Thu, 01 May 2008 20:03:18 GMT

از همه دوستانی سپاسگزارم که به من مهر می ورزند و مرا در پناه مهرشان می گیرند.

غزل زیر پیشکش شان باد. شاد باشید.

کیش و مات

ای سرو قد سیمین ، مجلس به چه آرایی؟

لب گیری و رخ بوسی ، می نوشی و خودرایی

با کفر سر زلفت ، ایمان چه سبب پرسی؟

در کیش رخت ای جان ، ماتیم تماشایی

آن ناوک مژگان را ، بر چشم حسودان زن

چون روی نکو زیبد ، در چشم دلارایی

در هر گذر عمرم ، چون نیک نگه کردم

آیینه به آیینه ، روی تو به تنهایی

تا ساقی مه پیکر، پوشد گل رخسارش

گیرد ز رخش فالی ، هر کس به تمنایی

تا قرعه کرا افتد ، در نرد قمار او

دل در تپش انگیزد ، در شور به شیدایی

موری به سلیمان گفت ، در کف به چه می نازی؟

گفتش که مرا باد است ، بر گفت چه سودایی!

پیری که نهان داند ، لب بسته مگو باشد

زاهد ز چه می گوید ، اسرار به هر جایی؟!

بنگر که در این مجلس ، صد جلوه نهان باشد

من یوسف خود خواهم ، گویند: زلیخایی؟!

جلوه ( فربود شکوهی )

چقدر زیبا است که احساستان را از خواندن این غزل برای همه ما بیان بفرمایید:

غزل هفتاد

jelveh — Mon, 17 Mar 2008 20:03:18 GMT

هر روزتان نوروز باد نوروزتان پیروز باد

سرود رهایی

خوش آن سپیده دم بامداد نوروزی

كه موسم طرب است و نوید بهروزی

نسیم روح فزایی وزد ز كوی شما

خوشم به ساغر گلگون ز فتح و پیروزی

بخوان سرود رهایی تو با خروش بلند

اسیر فتنه مشو تا ادب تو آموزی

به مجلس طربش می‌روم به هر سویی

كه مست جام شرابم ز نكته اندوزی

ز سرو راز كمر قد دلبران بشنو

جهان و كار جهان جمله را بهم سوزی

جهان كهنه جوان شد تو نیز همت كن

ز جان و تن بدرآور تو بخت بد روزی

ز كنج غم بدرآ جلوه جان و دولت گیر

ز كشتزار محبت چو خوشه می‌دوزی

جلوه - فربود شکوهی

هیچ نمی توان گفت، جز چشم دوختن و سکوت!

jelveh — Sat, 19 Jan 2008 15:19:18 GMT

سلام دوستان عزیز

باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و ماتم است

باز ماه محرم رسیده است و شورش و غوغایی در جهان آدمیان در گرفته است. غوغایی که جز عشق بازان کوی او توانا به درک آن نیستند. غزل زیر را به همه آن بزرگواران و نیز ارادتمندان شان پیشکش می کنم.

درود فراوان بر امام حسین(ع) سرور و سالار شهیدان و خانواده و یاران با وفایش باد.

آشیان دل

گشاده‌ای چو چشم خود ، ‌تو مرغ جان خبر كنی
ز آشیان دل پَرَد ، اگر دمی نظر كنی

نشسته‌ام به راه تو ،‌ به صد امید تا كه تو
به صد كرشمه ، نوبتی ، به روی ما گذر كنی

تو خویشتن صنم كه‌ای ، ز قامت قیام تو
به سجده آورند سر ،‌ ملك كه تا نظر كنی

كسی ندیده‌ام زند به شاخ تر تبر چرا
به عمر در جوانی‌ام تو خون من هدر كنی ؟

چنین به گفت پیر ما : به راه عشق بایدت
كه گوشوار عقل را ز گوش خود بِه دَر كُنی

نخورده مست گشته‌ای ز جام لعل فام او
اگر خوری تو باده‌ای هوای یكدیگر كنی

ببین ز كُشته پشته ها شدست در هوای او
برای دیدنش چرا ز كوی او حذر كنی ؟

شود دگر مگر رسد ز كوی یار جلوه‌ای
بیا بگیر توشه‌ای بدان سرا سفر كنی

جلوه - فربود شکوهی

غزل شصت و هشتم

jelveh — Tue, 30 Oct 2007 17:50:18 GMT

شوخ شیرین کام

بگذار تا ما بنگریم آن شوخ شیرین کام را

چون روز گردد این شبم از صبح رویش شام را

ای دل چو نرگس در چمن کز پای تا سر دیده شو

گر بنگری هر نوبتی آن سرو گل اندام را

گفتی مرا یک جرعه ای از کام میگونت دهی

پس کی وفا آخر کنی این وعده های خام را؟

آن زلف پرچینت مده بر باد در هر نوبتی

آخر دمی آرام ده این جان بی آرام را

باشد که امشب ساقیا آتش به جام می زنی

کز جوششش یادآوری پیران درد آشام را

صوفی به زیر خرقه می نوشد نهانی تا به کی ؟

من پیر سالوسی نیم دایم بگیرم جام را

عنقا ز بهر دانه ای چون صید گردد؟ حالیا

بر چین ز راه مرغ دل آن خال مشکین فام را

زان شیخ جامی کو خبر ز اسرار جام جم دهد

چون جم اگر چشمی نهی از روی دانش جام را

هر چند گوید هرزه گو بر لب تو خاموشی گزین

تیغی سزایش می دهد آن مرغ بی هنگام را

کز مهر باری این غزل خوانند در گوش فلک

بگذار تا جان بر کند بد گوی بد فرجام را

باری برانداز ای صنم آن پرده مه پوش را

کاین جلوه رسوا می کند آن شرک تقوا نام را

جلوه – فربود شکوهی