"جلوه شوق" - گزیده دیوان غزلیات جلوه

 

زبان بی زبانی

چه خرابم امشب ای دل، ز خمار دیدگانی

 که بسوخت جان ما هم ز فروغ جاودانی

 

بگشای دست مهرت که به خواب در نبینم 

     که تو تشنه‌ای رسانی   بَرِ آب زندگانی

 

من بی خبر فتادم به کویر حیرت این سان  

مگرم تو باز خوانی  به درای کاروانی

 

اگرم که برگشایی تو  ز چهره، چین زلفت 

    به دهان تنگ زیبد ، گُل بوسه بر نشانی

 

بخورم ز دست ساقی ز شراب ارغوانی  

که به کوی می فروشان نخورند می نهانی

 

      به بهار نغمه خواند سر شاخِ گُل ،  چو بلبل      

تو به بزم ما قدم نِه ، تو بخوان به شادمانی

 

به ترنم بهاران تو  نگر به کوهساران     

 ز صدای جویباران چه خوش است زندگانی

 

برو ای فقیه رَستم ز تو کار در نبستم

 چو خبر ندارم از خود ، تو مرا ز خود برانی!؟

 

به رهم میکفن این دَم که به دام در نیافتم  

که چو گرگ دیده بالان ، تو هنوز می ندانی!؟

 

همه خوش دلم به این که به نوای مرغ یا حق    

 تو شبی به  جلوه  آیی به رخم به مهربانی

 

سخنی به بامدادان ، بَرِ دوست باز گفتن     

 چه لطیف باشد ای جان ، به زبان بی زبانی

 

جلوه - فربود شکوهی

 

 

بسیار دوست دارم ای جان که نظرتان را بدانم. هر آینه نه با زبان بی زبانی ام؟

 

 

نوشته شده توسط فربود شکوهی - جلوه در ساعت موضوع شعر | لینک ثابت