ساز دل ما

 ز حد بگذشت و می دانی وفایی نیست دنیا را

بیا و ماجرا کم کن مگو امروز و فردا را

بیا و مجلس ما را به رودی خوش، سرودی خوش

مهیا کن، مصفا کن، بزن ساز دل ما را

چو دیدم آن زمان گل را که بشکفته است با خاری

به خود گفتم به نگشاید که صوفی این معما را

غزل خوانم ، برقص آیم بدان گلبانگ جادویی

سحرگه بانگ بر می زد موذن شور شیدا را

صفیر نغمه شادی ز اوج هفت گردون شد

چه سود از قیل و قال ما ، بیاور جام معنا را

چو آن خورشید خرگاهی، براندازد نقاب از رو

خم آن دلستان ابرو بَرَد ایمان ، زلیخا را

نوازش می کند هر دم،  صبا زلفش به هر سویی

شکنج زلف او آرد  به کارم صد گره ما را

فلک عقد ثریا را بدان نظمی بر افشاند

که لبخندی به لب آرد، مر آن لعل شکرخا را

ببین آن جلوه روشن، ز نور باده صافی

اگر گلچهر رز ساقی شود این مجلس ما را

جلوه ـ فربود شکوهی

توکیو

کدام  مصرع یا  بیت به نظرتان دلنشین می آید؟

طرح نو

به آن خمی که دو چشمت به ابروان انداخت 

به قصد جان من خسته در کمان انداخت

من از وصال تو خوش برگرفته بودم دل 

فریب چشم توام باز در گمان انداخت

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب 

که رنگ و بو به گلستان و بوستان انداخت

به گرد صحبت نامردمان مگرد و برو 

چو بی وفایی دوران در آسمان انداخت

ز نقش روی تو با کس سخن نیارم گفت

مرا که خال لبت مُهر بر دهان انداخت

بدان خوشم که صبا بویی از تو باز آرد 

مرا که بر سر سجاده در اذان انداخت

دل شکسته ما را که می خرد , زنهار 

مرا که شهرت رندی به گوش جان انداخت

به بزم نیک شما غبطه می خورد واعظ 

سرود مجلس جم را به یادمان انداخت

چو بر امید وصالت خوشم به جور عدو 

مرا ز جور چه گویی که جان توان انداخت

فریب زلف تو را من نخورده ام جانا 

کزین شکار فراوان به دام تان انداخت

سخن ز مهر تو این دم چو در میان آمد 

غزل به خامه ما هم در این زمان انداخت

ز رخ نقاب برانداز و جلوه را دریاب 

که طرح نو به جهان نیز می توان انداخت

فربود شکوهی (جلوه)

توکیو - ژاپن

کیش مهر

در کیش تو شیرین تر،  از مهر سخن گویم

شوری به سر افکندی، کز دست نمی شویم

بر تنگ دهان زیبد،  یک بوسه تو بنشانی

تشبیه دهانت را،‌  با غنچه نمی گویم

تا یاد تو افتادم،   ایمان سر آن دادم

رندی و خراباتی ، دین داری از آن جویم

شوریده به رقص آید،  هر کو بزند جامی

کز آب لبت هر دم،  پیمانه فرو شویم

چون کشتی بی لنگر ،‌  من نسل بنی آدم

هر روز به این سویم  ،‌  هر شام به آن سویم

 این عالم هستی را ،  با یک دو گنه زاید

ولله که نکو گوید ،  آن پیر خطا پویم :

"   آن کار که آدم کرد،  آن را به خطا منگر

 این نکته تو بر تو ، رازیست کرا گویم؟  "

از آه دل تیره ، سوزم گنه آدم 

زان پس شودم آیا یک عالم نو جویم؟

ای جان جهان بر گو ،  آن سِرّ به سَر مُهرت

عالم به هوس نبود ،   ‌فرمای چه من پویم؟

در مکتب رندی رو،   تا جلوه حق بینی

این جمله چه خوش گوید‌، آن خواجه خوش خویم

جلوه ( فربود شکوهی ) 

ژاپن - توکیو

حلقه ماه نو

ای مه تو چه می خواهی , زین بیش مرنجانم

طاقت ز کفم بردی , از خویش گریزانم

صد گلشن جان بینی , از خویش چو بگریزی

قربان شو و قربان کن, قربان به تو می دانم

در گوش فلک بنگر , آن حلقه ماه نو

ای جان جهان برگو, چون گوش به فرمانم

جانا به تو می بینم ، این جمله عالم را

من هیچ نمی خواهم, من هیچ نمی دانم

در سر، سر سودایت با دیده سر گفتم

گفتی غلطی بگذر وز گفته پشیمانم

آن خواجه تماشایی , خوش گفت به زیبایی

رخساره به کس ننمود , آن شاهد و می دانم

در برگ خزان بنگر , هر دم به دم دیگر

با جامه نو آید ,  می بینم و حیرانم

بلبل به رخش خواند آن نغمه شیدایی

کز روی نکو رویان , من نیز همان خوانم

افسرده و پژمرده کفر است به هر مذهب

در روی نکو دیدم , ایمان و مسلمانم

زین خلق پر از شکوه, ای مطرب خوش لهجه

برگیر و بزن سازی , تا باز غزل خوانم

ای جلوه ز خود بگذر, تا لام و الف بینی

در لام و الف بنگر , در هیچ پریشانم

جلوه ( فربود شکوهی)

 ژاپن - توکیو

فراغ

تا کی ز دو چشمان رَوَدَم آب به صد جوی

از  خود برمیدیم  ز  بُن  تا  سر  هر  موی

اکنون  بگریزیم  ز  عشق  از  سر هر کوی

ما  جمله  اسیریم  به  تابِ  سرِ  گیسوی

خود را  و  ترا  جمله فرامش کنم آن سوی

اکنون  به  چه  حالیم؟ غریبیم  به هر روی

شاید که در آن  باز  ببینم  رخِ  مه روی

آری   اگرم   باز  کُنی  آن خم  ابروی!

جلوه – فربود شکوهی

(ژاپن - توکیو)

کدامیک از بیت ها را پسندید و به دلتان خوش نشست؟

هم نشین شب

دلا مرو که حریف شبانه ات هستم   

 فدای زلف چلیپا که دل در او بستم 

خمار صد شبه دارم کجایی ای ساقی؟  

 بیا که با خط بغداد، خاطرت خستم 

به چین زلف تو شد دل مقیم و باز خجل  

چه بودی ار گرهی می‌گشودی از دستم؟ 

دو چشم شوخ تو شیرین نشست بر چشمم   

بدین دو آینه یا رب چه طرف بر بستم؟ 

هوای چون تو مهی کی سرود مهر آرد؟  

 که با نسیم خوشت دل به مهر پیوستم 

در آن میانه عشاق سوختم،‌ گفتی : 

  ببین که تیر محبت برفت از شستم! 

بدان نشان که مرا داد پیر خوبانم  

 سزد اگر همه خوبی ربایی از دستم 

اگر چه زورق صبرم به سیل دیده شکست 

 به راه باد سر کوی یار بنشستم 

به صوت قمری خوش لهجه بس غزل خوانم  

 به چشم شاه شما مفلس و تهیدستم 

چو شمع صبحدمم سوخت جان خونینم   

 به شمع طعنه زدم هان ببین چه سرمستم! 

به خنده گفت مرا شمع هم نشین شبم: 

  شرار شعله شبگیر آتشین هستم 

نگر به واعظ مسکین ز جلوه شکوه برد 

سخن چه فایده گفتن چرا که من مستم

جلوه - فربود شکوهی

ژاپن - توکیو

کدام جمله را می پسندید و به دلتان نشست؟

شوخ شیرین کار

ای شوخ شیرین کار من،  یک دم بیا اندر برم

تا خرقه تزویر را،  یک باره از تن بر درم

ای رند عالم سوز من ، شوری دگر در من بزن

از مستی این شور هم ، دستی به ساغر می برم

روزی گذر کن چون صبا بر لاله پرپر ز غم

بیداد زلفت می زند آتش بر این خاکسترم

در کاسه زر  گر ترا ، آب طربناکی بُوَد 

یک جرعه بر خاکم فکن ،  زان می درخشد گوهرم 

در گردش ساغر نگر ، ساقی تعلل تا به کی؟

 دورش  به کامم  گر فُتد ، آید تسلسل در سرم

نی بر لب شیرین او ، شکّر فشانی می‌کند  

 لب را نهادم بر لبش ، کز شهد هم شیرین ترم

از نکهت او جامه‌ای،  چون گل قبا بر تن کُنم 

ای مرغ خوش خوان شُکر کن، در نوبهاری دیگرم

او چون سلیمان زمان ، بر ذره‌ای خوش بنگرد 

 ای شه نظر بر من فکن،  از مور دانی کمترم

از نرگس مستانه‌اش ، باید کشید آن نازها 

 آن جعد و کاکل گر مرا،  باید ، ز خود هم  بگذرم

من در عدم ره می زنم ، تا خویشتن پیدا کنم

در جام جم دیدم دمی ، پیر مغان شد رهبرم

ای جلوه در دیدار او ، غافل مشو یک دم از او  

 باشد که نتوان داشتن ، این لحظه را در باورم

جلوه - فربود شکوهی

کرشمه ریز کن

خیز و کرشمه ریز کن، ای بت مه نگار من

مطرب خوش نوا بزن، نغمه تو با سه تار من

لطف کن ای صنم بده، جام شراب یک منی

مست و خراب می‌کنی، این دل پر شرار من

ای که نهی ز حسن خود، دام به رهگذار دل

رام  شدم  دگر  منه،  دام  به رهگذار من

حجره کوچک دلم، خیل دکان عاشقان

چوب حراج می زنی جمله به کسب و کار من

چشم به هر طرف کنم تا که رقیب گم کند

چون برود به کار خود، یار شوی  تو یار من

باز مرا مگو  برو،  از سر کویم ای صنم 

این همه لطف می‌کنی،  چیست به اختیار من؟

خمر خمار در سرم، دولت عشق در نظر

من ز چه رو کنم ترا،  ترک من ای نگارمن!

گر چکدم ز دیده ام ، ژاله چو بحر واژگون

عمر چو برق آسمان گشت به روزگار من

شمع زبان دراز خود قصه به کوتهی کشد 

جمله خمُش ببین، مگو ، ای همه راز دار من

چند به دل فرو خورم،  این سخن نگفته را

سنگ شد این دلم مکن، سنگدلی به کار من

ای که شکنج گیسویت، شور به عاشقان دهد

باد میفکن اندر آن،  دور مزن،  قرار من

جلوه  چو شه به گوشه رو ،  چار غلام در پی ات

امن   و     شراب بی غش    و    دلبر     و     می        کنار من

فربود شکوهی ( جلوه)

حال چه احساسی دارید؟ 

کدام جمله بیشتر به دلتان نشست؟

زبان بی زبانی

چه خرابم امشب ای دل، ز خمار دیدگانی

 که بسوخت جان ما هم ز فروغ جاودانی

بگشای دست مهرت که به خواب در نبینم 

     که تو تشنه‌ای رسانی   بَرِ آب زندگانی

من بی خبر فتادم به کویر حیرت این سان  

مگرم تو باز خوانی  به درای کاروانی

اگرم که برگشایی تو  ز چهره، چین زلفت 

    به دهان تنگ زیبد ، گُل بوسه بر نشانی

بخورم ز دست ساقی ز شراب ارغوانی  

که به کوی می فروشان نخورند می نهانی

      به بهار نغمه خواند سر شاخِ گُل ،  چو بلبل      

تو به بزم ما قدم نِه ، تو بخوان به شادمانی

به ترنم بهاران تو  نگر به کوهساران     

 ز صدای جویباران چه خوش است زندگانی

برو ای فقیه رَستم ز تو کار در نبستم

 چو خبر ندارم از خود ، تو مرا ز خود برانی!؟

به رهم میکفن این دَم که به دام در نیافتم  

که چو گرگ دیده بالان ، تو هنوز می ندانی!؟

همه خوش دلم به این که به نوای مرغ یا حق    

 تو شبی به  جلوه  آیی به رخم به مهربانی

سخنی به بامدادان ، بَرِ دوست باز گفتن     

 چه لطیف باشد ای جان ، به زبان بی زبانی

جلوه - فربود شکوهی

بسیار دوست دارم ای جان که نظرتان را بدانم. هر آینه نه با زبان بی زبانی ام؟

غزل زیر پیشکش شان باد. شاد باشید.

کیش و مات

ای سرو قد سیمین ، مجلس به چه آرایی؟

لب گیری و رخ بوسی ، می نوشی و خودرایی

با کفر سر زلفت ، ایمان چه سبب پرسی؟

در کیش رخت ای جان ، ماتیم تماشایی

آن ناوک مژگان را ، بر چشم حسودان زن

چون روی نکو  زیبد ، در چشم دلارایی

در هر گذر عمرم ، چون نیک نگه کردم

آیینه به آیینه ، روی تو به تنهایی

تا ساقی مه پیکر، پوشد گل رخسارش

گیرد ز رخش فالی ، هر کس به تمنایی

تا قرعه کرا افتد ، در نرد قمار او

دل در تپش انگیزد ، در شور به شیدایی

موری به سلیمان گفت ، در کف به چه می نازی؟

گفتش که مرا باد است ، بر گفت چه سودایی!

پیری که نهان داند ،  لب بسته مگو باشد

زاهد ز چه می گوید ، اسرار به هر جایی؟!

بنگر که در این مجلس ، صد جلوه نهان باشد

من یوسف خود خواهم ، گویند: زلیخایی؟!

جلوه ( فربود شکوهی )

چقدر زیبا است که احساستان را از خواندن این غزل برای همه ما بیان بفرمایید: 

هر روزتان نوروز باد       نوروزتان پیروز باد

سرود رهایی

خوش آن سپیده دم بامداد نوروزی

كه موسم طرب است و نوید بهروزی

نسیم روح فزایی وزد ز كوی شما

خوشم به ساغر گلگون ز فتح و پیروزی

بخوان سرود رهایی تو با خروش بلند

اسیر فتنه مشو تا ادب تو آموزی

به مجلس طربش می‌روم به هر سویی

كه مست جام شرابم ز نكته اندوزی

ز سرو راز كمر قد دلبران بشنو

جهان و كار جهان جمله را بهم سوزی

جهان كهنه جوان شد تو نیز همت كن

ز جان و تن  بدرآور  تو  بخت  بد   روزی

ز كنج غم بدرآ جلوه جان و دولت گیر

ز كشتزار  محبت  چو خوشه می‌دوزی

جلوه - فربود شکوهی 

باز این چه شورش است که در خلق عالم است           باز این چه نوحه و چه عزا و ماتم است 

باز ماه محرم رسیده است و شورش و غوغایی در جهان در گرفته است. غوغایی که جز عشق بازان کوی او توانا به درک آن نیستند. غزل زیر را به همه آن بزرگواران و نیز ارادتمندان شان پیشکش می کنم.

درود فراوان بر امام حسین(ع) سرور و سالار شهیدان و خانواده و یاران با وفایش باد.

آشیان دل

گشاده‌ای  چو چشم خود ، ‌تو مرغ جان خبر كنی
ز آشیان دل پَرَد ، اگر دمی نظر كنی

نشسته‌ام به راه تو ،‌ به صد امید تا كه تو
به صد كرشمه ، نوبتی ، به روی ما گذر كنی

تو خویشتن صنم كه‌ای  ، ز قامت قیام تو
به سجده آورند سر ،‌ ملك كه تا نظر كنی

كسی ندیده‌ام زند به شاخ تر تبر چرا
به عمر در جوانی‌ام تو خون من هدر كنی ؟

چنین به گفت پیر ما :  به راه عشق بایدت
كه گوشوار عقل را ز گوش خود بِه دَر كُنی

نخورده مست گشته‌ای ز جام لعل فام او
اگر خوری تو باده‌ای هوای یک دگر كنی

ببین ز كُشته پشته ها شدست در هوای او
برای دیدنش چرا ز كوی او حذر كنی ؟

شود دگر مگر رسد ز كوی یار جلوه‌ای
بیا بگیر توشه‌ای  بدان سرا سفر كنی

جلوه - فربود شکوهی

شوخ شیرین کام

بگذار تا ما بنگریم آن شوخ شیرین کام را

چون روز گردد این شبم از صبح رویش شام را

ای دل چو نرگس در چمن کز پای تا سر دیده شو

گر بنگری هر نوبتی آن سرو گل اندام را

گفتی مرا یک جرعه ای از کام میگونت دهی

پس کی وفا آخر کنی این وعده های خام را؟

آن زلف پرچینت مده بر باد در هر نوبتی

آخر دمی آرام ده این جان بی آرام را

باشد که امشب ساقیا آتش به جام می زنی

کز جوششش یادآوری پیران درد آشام را

صوفی به زیر خرقه می  نوشد نهانی تا به کی ؟

من پیر سالوسی نیم  دایم بگیرم جام را

عنقا ز بهر دانه ای چون صید گردد؟  حالیا

بر چین ز راه مرغ دل آن خال مشکین فام را

زان شیخ جامی کو خبر ز اسرار جام جم دهد

چون جم اگر چشمی نهی از روی دانش جام را

هر چند گوید هرزه گو بر لب تو خاموشی گزین

تیغی سزایش می دهد آن مرغ بی هنگام را

کز مهر باری این غزل خوانند در گوش فلک

بگذار تا جان بر کند بد گوی بد فرجام را

باری برانداز ای صنم آن پرده مه پوش را

کاین جلوه رسوا می کند آن شرک تقوا نام را

جلوه – فربود شکوهی

 سودای سر مستی

عمریست در بزم طرب ساقی نیارد جام را

سودای سرمستی سزد آن ماه سیم اندام را

از آب آتشگون بده ساقی مرا یک جرعه‌ای

در راه عشق آن صنم باید بر آرم کام را

با محرمان ای ماه من محروم مهریم ای مهن

در آن حریم حرمتت جایی بده بد نام را

من گشته ام بیمار او چون چشم نرگس دارد او

هر لحظه تیغی می زند از موی خود اندام را

ای یوسف خوش نام ما  سر وامکش از کار ما

در خشک سال معرفت فرمان بران ایام را

از یاد او آید مرا شوقی که زندان بشکنم

با ذکر نامش دم به دم صبحی بر آرم شام را

دارم طلب صد بوسه ای از کام لعلت پیش از این

گر می‌دهی روزی لبی  پس می‌دهی یک وام را

حیف است چون من بلبلی گرد قفس گردم همی

چون سوسنم با ده زبان خامش نمایم کام را

از پا چو افتادی دلا با سر برو این راه را

دانم کز آن سوی فنا باشد خطر هر دام را

زین سان نگر گردم دگر دیگر شوم بار دگر

آیم به کویت در به در تا بشکنم این نام را

باد صبا بیرون نما  از شام زلفش ماه را

آن جلوه غماز او  از دل برد آرام را

با مطربان کوی تو رندان عالم سوز تو

از تشنگان گویم سخن ساقی بیار آن جام را

جلوه - فربود شکوهی 

سر خویش گیر و بگذر

سر خویشتن ندارم که رها شوم ز مستی

به چه حالتم گسستی تو ز نیستی و هستی

چه قیامتی بر آید ز غریو عشق بازان

چو به مجلسی درآیی و زنی به شور دستی

تو به خویشتن نگه کن به درون برکه جان

پس از آن ملامتم کن که چرا به دل نشستی؟

اگرم روم به سوی سر زلفت ای عجب بین

من کوته آستین هم بکنم دراز دستی

صنما به روزگاران ز تو مهر مانده بر دل

به کجا توان برون شد چو تو عهد می شکستی؟

به کمند مهرت اندر تو نگر به صید لاغر

همه خوش دلم که آخر بکشی سرم تو دستی

بنگار بر دو چشمم ز خط غبار خطی

صنما تو مهر مگسل اگرم به خوار خستی

بنشین تو بر لب جو که گذشت عمر و اکنون

سر خم گشاد بادا  ز پی اش خمار و مستی

غم این جهان نیارزد که نهی تو سر به زانو

بگشا گره ز ابرو و بکن گشاده دستی

مشنو تو پند زاهد سر خویش گیر و بگذر

که از این گذر توانی برهی ز خود پرستی

تو مرا مگوی جلوه که طریق عقل پویم

تو از این چه سود کردی که بتی نمی پرستی؟

جلوه - فربود شکوهی

دوست داریم که احساستان را بدانیم...

   سلام دوستان . تا دیداری دیگر. بدرود.

راز دل

ترسم که راز دل اگر از دل به در شود

رخسار زردگونه من    پرده در شود

چشمش به غمزه در نگر  ار  خون ما خورد

یارب روا مدار که خونم هدر شود

از آن کمان ابرویت این جان رمد ز تن

تیرم چنان بزن که به تن کارگر شود

گویند صبح وصل  پی شام کفر اوست

کی می رسد زمانه که شامش سحر شود؟

من در رسم به کوی تو از خویشتن  شبی

رویت مدد کند  اگرم  راهبر شود

کرکس صفت مشو پی مردار و بی خبر

بازی به اوج باش  کز آن جا خبر شود

واعظ به طعنه گفت به زاهد: پی ام بیا

کوری نگر عصا کش کور دگر شود!

لولی وشی به کوی مغانم به خنده گفت:

دانی کدام خاک ترا جلوه گر شود؟

برگفتمش که جلوه به سر خاک اگر کند

جز خاک کوی دوست چه خاکی به سر شود؟!

جلوه ( فربود شکوهی)

دوست دارم احساستان را بدانم ...

راز جاودانه

آمد بهار جانها دل می زند جوانه

قمری ترانه سر ده با شور شادمانه

با خود به گفتم ای دل رسم زمانه را بین

عنقا شکار و کرکس آزاد در میانه

پیری اشارتم کرد چون فیض گل به بلبل

و اکنون شدم دل آگاه از راز جاودانه:

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول

اما گرفت کاخر خاکسترم زبانه

صیاد سخت دل خود صیدی شود دگرگون

تا از رضای حسنش آهو رود به لانه

تا چون تو ماه رویی رخ در نقاب داری

شمع فلک ز مشرق می برزند زبانه

برقع ز رخ بیفکند آن گل عذار خوبی

برق نگاه او زد آتش به چشمخانه

هر نکته ای که گویم در وصف آن نگارم

حسرت برند خوبان از این همه نشانه

ساغر به دست ساقی در گردش آید اینک

مجلس به پاست جانا در دور عاشقانه

در کفر زلف او بین دلها اسیر باید

ای جلوه پای در نه    در دام   بی بهانه

جلوه (  فربود شکوهی )

چشم خمار

بگذار تا به چشم خمار تو بنگریم

از هر دو جام چشم می ناب بر خوریم

از دست رفته بود خمار سرم ، نگر

با مهر روی دوست چه سان باده می خوریم

این گیسوی فتاده به رویش سحرگهی

بر باد رفت و گفت که آب تو می بریم

در چین زلف او که وزد باد صبح دم

ای نافه ختن تو برو ما معطریم

این عشق جان فزای تو خاکستر مرا

بر باد داد و گفت که بگذار و بگذریم

گفتی مرا به عشق کنی دعوتم ، قبول

شرط آن بود که عشق دگر کس نه پروریم

در موسم بهار که مست‌اند بلبلان

رقصی چنین میانه میدان بر آوریم

ای واعظ این چنین که مرا طعنه می‌زنی

کآید زمان آن که همه پیش داوریم

بر طرف گلشنم چه خوش آمد که طرقه‌ای

خوش نازکانه گفت به یاران چو بنگریم:

این جلوه از کمال رخ او به ما رسد

ورنه به سیم و زر نگر از کاه کمتریم

جلوه ( فربود شکوهی)

آیین جاودانه

آید مرا ز کویت  شور و شر ترانه

ای مطرب شبانه بر زن دف و چغانه

از کنج خلوت ما تا عرش کامکاران

روزی روانه گردد بی منت و بهانه

ای گل تو نکهت خود بفشان به راه مردم

این رسم کهنه بادا آیین جاودانه

پرسش مرا ز می نیست باکی ز پاسخ آن

ما را تو خود مترسان ای زاهد زمانه

آهوی دشت ناید بر شیر شرزه پهلو

صاحب هنر نگیرد بر بی هنر بهانه

پیر مراد را گو بر کام عاشقان ریز

از چشمه سار مهرش آن جام شادمانه

برقع ز رخ بیفکن خوش نازکانه بنگر

با تیر چشم بر زن بر جان ما نشانه

جلوه ز خود ندارد نوری ز مهر ماهش

تا آیدش ز کویت هر دم می شبانه

جلوه ( فربود شکوهی) 

این غزل را هدیه می کنم به دوستانی که پافشاری بر ادامه غزل گفتنم داشتند . تا بعد بدرود

 شور شادمانه

ای که زنی به تار دل   زخمه عاشقانه ای

باز مرا ز خود بری   با غزل و ترانه ای

از تو گریز می کنم    از خود خویش دورتر

خوب نگه چو   می کنم   باز تو  در میانه ای

غنچه ز لب گشاید او     کار مرا به سازد او

تا که زند به شاخ دل    گلبن ما جوانه ای

در دل انجمن نگر   شور شرار شمعها

تا به فلک همی رسد   آتش هر زبانه ای

خسته زندگی منم   از همه کس مگر ز تو

موج زند به دیده ام   گریه بی بهانه ای

کران کران به بحر غم   ندیده ساحلت مگر

مرا مگو که جان دل   امید بی کرانه ای

عطر نسیم روی تو    راه به سالکان دهد

در شب تار زندگی   تو آخرین نشانه ای

چه جلوه ها رسد مرا   ز نور روی خوب تو

مرا بگیر در برت   تو شور شادمانه ای

 جلوه ( فربود شکوهی )